Συνεντεύξεις

Down Town Είναι μάλλον τραγική κοινοτοπία να το λέει κανείς, αλλά είναι πολύ όμορφη από κοντά...

Είναι μάλλον τραγική κοινοτοπία να το λέει κανείς, αλλά είναι πολύ όμορφη από κοντά: έχει τεράστια γαλαζοπράσινα υπνωτιστικά μάτια, αλαβάστρινο δέρμα και μια έμφυτη, σχεδόν κυτταρική, κομψότητα στον τρόπο που κουνάει τα χέρια της, κάθεται ή σταυρώνει τα πόδια της. 1ης λέω πως η τηλεόραση την αδικεί και χαμογελάει μάλλον ντροπαλά, χωρίς να πει λέξη. Η Κατερίνα Παπακώστα σιωπηλή;

Και η πολιτική; Πότε μπήκε στη ζωή σας;

Μάλλον ήταν πάντα εκεί. Ο παππούς μου ήταν πρόεδρος κοινότητας σε ένα χωριό της Καρδίτσας. Τον θυμάμαι σαν τώρα, που ερχόταν στην Αθήνα να βρει πότε το νομάρχη, πότε τον υπουργό, πότε τον έναν, πότε τον άλλον για τα θέματα του χωριού. Τα άκουγα όλα αυτά, διάβαζα τις εφημερίδες, δεν συνειδητοποιούσα όμως πως αυτό είναι πολιτική. Η ιδέα της συμμετοχής στα κοινά υπήρχε στο κύτταρό μου, στον πυρήνα της ύπαρξής μου. Ποτέ, ούτε στο σχολείο, δεν μου άρεσε ο ρόλος του θεατή, του παρατηρητή.
Στη σχολή είχατε πολιτική δράση;

Όχι. Στο πανεπιστήμιο -θα σου φανεί περίεργο- δεν ασχολήθηκα σχεδόν καθόλου με την πολιτική. Σποΰδαζα, είχα ήδη παντρευτεί και είχα κι ένα παιδί, τον Κωνσταντίνο μου. Ο χρόνος μου ήταν λιγοστός.


Θα πρέπει να ήταν μεγάλος έρωτας εκείνος που σας έσπρωξε να βάλετε για λίγο στην άκρη τα σχέδια για καριέρα... Μετά, πιάσατε τον ίσιο δρόμο...

Ναι, ένα δρόμο μιας κοινής πορείας, που κρατάει κοντά τριάντα χρόνια τώρα. Γάμος και παιδί ήρθαν γρήγορα, όμως. Πολύ γρήγορα, Ευτυχώς, δεν μας επηρέασαν καθόλου στις διαδρομές που είχε να κάνει ο καθένας στην καριέρα του ή τις προσωπικές του επιλογές. Μπορέσαμε, με συμβιβασμούς, κι εγώ και ο άντρας μου -περισσότερο εκείνος και πρέπει να του το αναγνωρίσω αυτό-, να στηρίξουμε ο ένας τον άλλο στις επαγγελματικές μας προσπάθειες καινά φτιάξουμε και μια καλή οικογένεια.


Γνωρίζω πως ο μεγάλος σας γιος-ο οποίος είναι πτυχιούχος βιολόγος και κάνει ήδη τη διατριβή του- είναι ένα ξεχωριστό παιδί.
Ο Κωνσταντίνος έχει κινητικά προβλήματα. Αυτό σημαίνει πως δεν μπορεί να έχει τη φυσική δραστηριότητα του έχει ένας μέσος νεαρός άντρας της ηλικίας του. Από την άλλη, έχει μια υπερβάλλουσα νοητική δραστηριότητα, που πραγματικά τον κάνει ξεχωριστό. Κι εγώ και ο άντρας μου-ελπίζω καιο ίδιος ο Κωνσταντίνος- δεν αισθανόμαστε πως υστερεί σε κάτι. Αν τώρα θες να σου μιλήσω ως πολιτικός, θα σου πω πως η πολιτεία δεν έχει κάνει όσα θα έπρεπε να κάνει για τους ανθρώπους με αναπηρία, πως υστερούμε πολύ, ειδικά αν συγκριθούμε με την υπόλοιπη Ευρώπη, Εκεί τα περισσότερα πρακτικά προβλήματα για τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα είναι λυμένα. Εδώ, π.χ., δεν είναι καν αυτονόητο το ότι μπορείς να χρησιμοποιήσεις τα μέσα μαζικής μεταφοράς ή πως μπορείς να κυκλοφορήσεις στο δρόμο. Υπάρχουν δηλαδή ακόμη πρακτικά θέματα προσβασιμότητας ενός χώρου. Και υπάρχουν πάρα πολλοί νέοι άνθρωποι, χιλιάδες οικογένειες, που όλα αυτά τα προβλήματα τα βιώνουν με δραματικό τρόπο, άτομα περιθωριοποιημένα. Αν είναι κάτι που έχω να πω, με αφορμή το θέμα του γιου μου, είναι πως κανένας δεν πρέπει να αισθάνεται πολίτης και άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας .Ο Κωνστα-ντίνος ζει μια φυσιολογική ζωή και δεν ζητάει από κανέναν ιδιαίτερη μεταχείριση.
Το ενδιαφέρον είναι πώς καταφέρατε εσείς να βιώσετε σχεδόν φυσιολογικά κάτι που πολλοί θα έβλεπαν ως ήττα ή "βάρος"...
Κανένας δεν πρέπει να αισθάνεται έτσι, όταν ένα μέλος της οικογένειας του, και ιδίως το παιδί του, έχει ένα πρόβλημα - κάθε μορφής πρόβλημα, αρρώστια ή στέρηση. Ουδείς από μας τους λεγόμενους "αρτιμελείς" έχει υπογράψει συμβόλαιο πως θα είναι υγιής και αρτιμελής και αύριο. Λυτός ο ρατσισμός πρέπει να σταματήσει. "Ήττα" γιατί; Ποια είναι η νίκη, ας πούμε, εδώ; Να αναπαράγεις την αλαζονεία των τέλειων γονΐδίων σου; Δεν μας ανήκουν τα παιδιά μας, δεν έχουμε κυριότητα απέναντι τους.. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να τα βοηθήσουμε να διαχειριστούν τη ζωή τους. Με τα πλεονεκτήματα και τις αδυναμίες ή τις μειονεξίες τους.. Καμία "ήττα" δεν έχουμε υποστεί με τον Κωνσταντίνο, η ύπαρξή του είναι ευλογία και χαρά για μας. .Είμαστε πολύ περήφανοι για το παιδί μας. Τον μαθαίνετε ή σας μαθαίνει πράγματα; Επειδή σχεδόν μεγάλωσα μαζί του, στην αρχή μαθαίναμε ο ένας από τον άλλον. Τώρα πια, όμως, ο Κωνσταντίνος μας μαθαίνει, αυτό είναι σίγουρο. Υστερούμε και στον πλούτο της γνώσης απέναντι του και -πιθανότατα και- στην ορθή του κρίση. Ο γιος μου θα σου πει πάντα ποιο είναι το σωστό, ακόμα και όταν αυτό είναι σε βάρος του. Τον θαυμάζω πολύ γι' αυτό.
Κριτική σας κάνει;
Διαρκή και αυστηρή, όπως όλη η οικογένεια. Δεν λένε και τίποτα καλό!
Έχετε ποτέ στιγμές "κανονικής" ζωής; Μαγειρεύετε; Πάτε στο σούπερ μάρκετ; Πάτε με τα παιδιά σας στο σινεμά; Αστεία λες; Και μαγειρεύω -και μάλιστα πάρα πολύ καλά-, και σούπερ μάρκετ πάω, αν και δεν θα ισχυριστώ βέβαια πως το κάνω κάθε μέρα. Αλλά και πλυντήριο θα βάλω, και για ψώνια θα πάω στον μπακάλη ή στο χασάπη μου, και θα φορτωθώ τις τσάντες. Όσο γιά τον προσωπικό μου χρόνο, σε διαβεβαιώ πως δεν, θα μπορούσα να είμαι δημιουργική και χρήσιμη στην πολιτική αν δεν είχα αυτές τις στιγμές με την οικογένειά μου, που με ανακουφίζουν. Τουλάχιστον δύο φορές την εβδομάδα, όσο βαρύ κι αν είναι το πρόγραμμά μου -επειδή και ο Κωνσταντίνος είναι σινεφίλ- θα πάμε οικογενειακώς σινεμά. Άλλη μια φορά θα πάμε να φάμε με τους φίλους μας ,με τους ανθρώπους που αγαπάμε και έχουμε κοντά μας. Και θα χαλαρώσουμε, θα κάνουμε κουτσομπολιό, θα γελάσουμε με όσα γράφουν περιοδικά και εφημερίδες. Όταν με σατίρισε ο Λαζόπουλος, έπεσε πολύ γέλιο στο σπίτι.
Στην τηλεόραση εμφανίζεστε πάντα προσεγμένη, καλοβαλμένη, χτενισμένη. Είστε μάλλον εκ φύσεως κοκέτα.
Δεν θα το έλεγα κοκεταρία, αλλά σεβασμό. 'όταν περιποιείοαι ων εαυτό σου, δείχνεις έμπρακτα πως σέβεσαι την παρουσία του συνομιλπεή σου και αναγνωρίζεις πως δεν είναι υποχρεωμένος να βλέπει κάποιον που του προκαλεί αποστροφή.
Να υποθέσω πως αφιερώνετε πολλή ώρα στην εμφάνιση σας; Καθόλου. Έχω μάθει να είμαι πολύ γρήγορη στα ψώνια μου, στην περιποίηση του εαυτού μου και στην περιποίηση του σπιτιού μου. Είναι ένα ζογκλερικό κόλπο, βέβαια, το να βουρτσίζεις τα δόντια σου ενώ χτενίζεσαι, μιλάς στο τηλέφωνο και στρώνεις και κρεβάτια, αλλά είμαι σίγουρη πως οι εργαζόμενες γυναίκες που θα το διαβάσουν αυτό το καταλαβαίνουν.

Ποια μικρή "πολυτέλεια" δεν αρνείστε στον εαυτό σας;

Ρούχα; Αξεσουάρ; Τσάντες και παπούτσια, σ' αυτά δεν μπορώ να αντισταθώ.Τα κοσμήματα δεν με συγκινούν και με τα ρούχα είμαι πολύ γρήγορη. Ξέρω το νούμερο μου, ξέρω τι θέλω και πού να το βρω, το αγοράζω και φεύγω.


Στιλίστα έχετε συμβουλευτεί ποτέ;

Όχι, όχι μέχρι σήμερα. Την αισθητική δεν μπορεί να σου τη διδάξει, νομίζω, κανένας οαλίστας. Προσέχω βέβαια πάντα πάρα πολύ πλένε οι ειδικοί του στιλ, βλέπω, παρακολουθώ. Προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν πιο απλοϊκή σας εμφανίσεις μου. Το απλό, πιστεύω, είναι διαχρονικά κλασικό.


Παρούσα στη Βουλή, παρούσα σε κοινωνικές εκδηλώσεις, παρούσα στα ιηβαία.

Πότε τα προλαβαίνετε όλα; Πάντα έτσι ήμουν, από παιδί, σε μια διαρκή κίνηση. Σχολείο, σπίτι, γαλλικά, γυμναστικές, πέρα δώθε. Και τώρα, αν δεν έχω κάτι να κάνω, αισθάνομαι άβολα. Ξέρεις ποιο είναι ίο μυστικό; Δεν ξέρω ποτέ όλο το πρόγραμμα της ημέρας μου. Το βράδυ, ενημερώνομαι > για το επόμενο πρωινό, μέχρι το μεσημέρι.' Αν με ρωτήσεις τι έχω να κάνω ω απόγευμα ή το βράδυ, δεν θα σου πω, επειδή δεν ξέρω. Κι έ τσι είμαι ήρεμη. Και πάντα ή σχεδόν πάντα τα μεσημέρια πετάγομαι σπίτι μου για φαγητό. Με ανακουφίζει αυτό, με αποτοξινώνει από την τρέλα της καθημερινότητας.


Ποια κριτική σας έχει ενοχλήσει πολΰ
"Ενοχλήσει" δεν είναι σωστός όρος. Δεν υπάρχει "ενοχλούμαι" από την κριπκή.


Ούτε από την άδικη κριτική;

Υπάρχουν άδικες κριτικές, σαφέστατα. Είναι δικαίωμα του καθενός να ασκεί κριτική, έοτω και άδικη. Από τη στιγμή που επέλεξα να μπω στην πολιτική, πήρα την απόφαση πως σε κάποιους θα αρέσει η πολιτική μου διαδρομή, οι πράξεις μου, η επιχειρηματολογία μου, η φυσική μου παρουσία και σε κάποιους όχι. Για να βρίσκομαι για τρίτη κοινοβουλευτική θητεία στην εθνική μας αντιπροσωπεία, σημαίνει πως η πλειοψηφία τις εγκρίνει.
Πάντως, η ψυχραιμία σας στα πάνελ, όταν το σύμπαν γύρω σας καταρρέει, είναι αξιοπερίεργη...
Είναι, όντως, ιδίως αν λάβεις υπόψη σου ότι δεν είμαι από τη φύση μου ήρεμος και στωικός άνθρωπος. Έχω κάνει ασκήσεις ψυχραιμίας ώστε να μπορώ, όταν οι άλλοι εκρήγνυνται, να στέκω ατάραχη.
Τι ασκήσεις; Πείτε μας τι τρικ...

Θυμάμαι κάτι που είχα διαβάσει στο "Η Κυρία δεν με Μέλλει"κάπου ο Σαρντοΰ πως ένα γεγονός, το οποίο τώρα που συμβαίνει φαντάζει έντονο ή συνιστά κρίση, προσπάθησε να το αντιμετωπίσεις σαν να το βλέπεις ένα χρόνο μετά. Αν μάθεις να αντιμετωπίζεις τις κρίσεις σαν να τις βλέπεις από απόσταση ενός χρόνου, μπορείς και είσαι ψύχραιμος. Αυτό πρέπει να το κάνεις πάρα πολύ γρήγορα κι απαιτεί εξάσκηοη χρόνων, όμως πιστεύω πως η στάση μου -όσο κι αν δυσαρεστεί ή εκνευρίζει ορισμένους- με έχει ωφελήσει. Δεν έχω θίξει ποτέ κανέναν προσωπικά, δεν έχω κάνει χαρακτηρισμούς για τους οποίους αργότερα να μετάνιωσα ούτε έχω αναγκαστεί να ζητήσω συγνώμη. Το αντίθετο, μου έχουν ζητήσει συγνώμη δημόσια.

"Η Κατερίνα, το πυροβόλο της Αγίας Βαρβάρας".
Συχνά επικρίνεται το τηλεοπτικό σας "στιλ", λένε πως μιλάτε συνέχεια και δεν αφήνετε τους συνομιλητές σας να σταυρώσουν λέξη. Αλήθεια;

Η ικανότητα -αν την έχω, όπως λες-να διαλέγεται κάποιος με σαφή, καθαρό λόγο, να αρθρώνει πολιτικό λόγο και να είναι μαζί ευθύβολος και ταχύς είναι, νομίζω, πλεονέκτημα. Η αδυναμία των άλλων να ανταποκριθούν οε μια τέτοτα επιχειρηματολογία με τον τρόπο και την ταχύτητα που μου αποδίδουν αφορά εκείνους. Είναι πρόβλημα τους, όχι δικό μου.
Αναγνωρίζετε πως έτσι, μιλώντας συνέχεια, μπορεί καμιά φορά να χάνετε το δίκιο σας;
Θα πω το εξής: χωρίς το λόγο δεν θα είχαμε Πλάτωνα, Αριστοτέλη, δημοκρατία, ελληνικό πολιτισμό. Στις δικχαιορίες μόνο και στα αυταρχικά καθεσιώια επιβάλλεται η σιωπή. Όταν υπερασπίζεσαι μια θέση, ο λόγος σου πρέπει να έχει αρχή, μέση και τέλος και πρέπει να εκφέρεται με ρυθμό συνεχή και σταθερό. Αν δεν συμβεί ενώ, χάνεται η ουσία και το περιεχόμενο της σκέψης σου. Προσπαθώ, λοιπόν, μιλώντας να ολοκληρώσω το επιχείρημα μου για να κατανοήσει απολύτως ο άλλος αυτό που λέω. Επειδή όμως η τηλεόραση είναι αλλιώς δομημένη -θέλει κενά, εντάσεις, φωνές, πυροτεχνήματα-, ο λόγος ο ουσιαστικός ακυρώνεται. Και μπορεί, όντως, να χάσεις το δίκιο σου.
Με την κυρία Δαμανάκη έχετε βρεθεί και σε κοινούς αγώνες, π.χ., για το περιβάλλον. Πώς είναι σήμερα οι σχέσεις σας, μετά το τελευταίο τηλεοπτικό "επεισόδιο";
Τη Μαρία Δαμανάκη την εκτιμώ και τη σέβομαι πάρα πολύ. Είχα και πιστεύω πως έχω ακόμα-αν και ύστερα από κείνο το γεγονός προβληματίστηκα πολύ- εξαιρετικές σχέσεις μαζί της. Δεν κατάλαβα ποτέ τι της συνέβη, ομολογώ. Λυπήθηκα όμως πολύ γιατί εξευράπη τόσο πολύ, που αδίκησε και τον εαυτό της και την ιστορία της.
Τι πραγματικά μπορεί να σας αφήσει άλαλη;
Και άλαλη και άφωνη και εμβρόντητη με αφήνουν πάντα η αχαριστία και η αγνωμοσύνη.
Στο σπίτι ποιος έχει τον πρώτο λόγο; Εσείς ή ο σύζυγος;
Α, εγώ στο σπίτι δεν μιλάω καθόλου. Εκεί δεν χρειάζεται ούτε να πω τις απόψεις μου ούτε να αντιδικήσω με κανέναν ούτε να επιδείξω πυγμή για να περάσει το δικό μου. Είμαι μόνο ο εαυτός μου
Και ποιος είναι αυτός;

Ποια είναι η Κατερίνα Παπακώστα με μια λεξη;Σίφουνας!

Επισκεφθείτε μας...

 

 

 

Εγγραφή στο Newsletter

 
 

Επισκεφθείτε...