Πρακτικά

ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ

21ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2007 ΕΠΙΤΡΟΠΗ

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι,συνεχίζεται η συζήτηση για την κορυφαία αναθεωρητική διαδικασία της τρίτης ενότητας των άρθρων των υπό αναθεώρηση διατάξεων.
Το έχω πει όσες φορές έχω ανέβει στο Βήμα και έχω ανέβει αρκετές με αφορμή αυτήν την κορυφαία συζήτηση για τις υπό αναθεώρηση διατάξεις του καταστατικού χάρτη της χώρας: Μου προκαλεί θλίψη το γεγονός της απουσίας της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Προκαλεί βεβαίως θλίψη αυτό το γεγονός διότι οιπροτάσεις που υποστηρίχθηκαν από τους συναδέλφους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά και από τον ίδιο τον Αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης κύριο Παπανδρέου, μένουν ανυποστήρικτες ωσάν να μην τις εννοούσαν όταν είχαν μπει στην αναθεωρητική διαδικασία.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην πολιτική πρέπει κανείς να υποστηρίζει τις θέσεις του και να τις πηγαίνει μέχρι τέλους και εξηγούμαι: Ή δεν μπαίνεις καθόλου στην αναθεωρητική διαδικασία και άρα δεν κάνεις καμία απολύτως εισαγωγή με θέσεις και προτάσεις, ή όταν μπεις σ' αυτήν μένεις μέχρι τέλους και υποστηρίζεις ό,τι πιστεύεις με τις ενστάσεις, με τις διαφοροποιήσεις, με τις αρνήσεις ενδεχομένως, αλλά και με τις θέσεις.
Κατά συνέπεια λοιπόν προκαλεί θλίψη αυτό το γεγονός.
Από την άλλη πλευρά όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, μου προκαλεί επίσης απορία εύλογη, φαντάζομαι, το γεγονός ότι κατά την διάρκεια της διεξαγωγής αυτής της κορυφαίας συζήτησης για την αναθεώρηση του Συντάγματος η κρατική τηλεόραση αποφεύγει συστηματικά την απευθείας μετάδοση των συζητήσεων που πραγματοποιούνται, των εργασιών δηλαδή της Εθνικής Αντιπροσωπείας. Αυτή είναι η δεύτερη παρατήρηση.
Τώρα όσον αφορά στην ενότητα των άρθρων που κουβεντιάζουμε. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, είχα την τιμή -και το θεωρώ πράγματι εξαιρετική τιμή- να συνυπογράψουν την πρόταση μου 50 συνάδελφοι Βουλευτές απ' όλες τις πτέρυγες της Βουλής, η οποία αφορά στην προκειμένη ενότητα και έχει να κάνει με το άρθρο 102, παράγραφος 2, εδάφιο β' που τιτλοφορείται με τον όρο "Διεύρυνση του εκλογικού δικαιώματος στους νομίμως εργαζομένους στην Ελλάδα και τους Οργανισμούς Τοπικής υτοδιοίκησης".
Όμως αυτό δεν είναι η ουσία. Η ουσία είναι ότι στο Σύνταγμα της χώρας μας σήμερα και μάλιστα με αφορμή την αναθεωρητική διαδικασία αν θα ανατρέξει κανείς δεν θα δει πουθενά στον 21° αιώνα, δεν θα δει σε καμία διάταξη, σε κανένα εδάφιο, σε καμία ερμηνευτική δήλωση να υπάρχει ο όρος μετανάστης σε σχέση με την Ελληνίδα και τον Έλληνα ή να υπάρχει η έκφραση μεταναστευτική πολιτική. Το λέω αυτό διότι είμαστε μια χώρα η οποία εγκαθίδρυσε τη δημοκρατία. Το λέω αυτό γιατί στον 21° αιώνα είμαστε στον σκληρό πυρήνα των χωρών κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το λέω αυτό γιατί στην Ευρώπη αυτές οι πολιτικές πλέον είναι στην καθημερινότητα. Το λέω αυτό γιατί στην γειτονική Ιταλία για παράδειγμα ο καταστατικός χάρτης αυτής της ευρωπαϊκής χώρας που είναι και δίπλα μας περιλαμβάνει τέτοιου είδους συνταγματικής περιωπής διατάξεις.
Από την μια πλευρά η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και το καθ1 ύλην αρμόδιο υπουργείο καθημερινά -και το εννοώ- προωθεί πολιτικές μοντέρνες; πολιτικές ευαίσθητες, πολιτικές οι οποίες εναρμονίζουν αν θέλετε την ελληνική πραγματικότητα με αυτό το πλέγμα των μεταναστών των ανθρώπων οι οποίοι έχον έρθει στον τόπο μας και οι οποίοι μέχρι τώρα ανήκαν σε αυτό που ονομάζεται τέταρτος κόσμος, δηλαδή ένας κόσμος, ένα σύνολο ατόμων, ένα σύνολο υποκειμένων δίχως ατομικά, δίχως πολιτικά, δίχως κοινωνικά δικαιώματα. Και από την άλλη πλευρά ο συνδυασμός της ελληνικής πραγματικότητας, το πλέγμα, δηλαδή, αυτό όπου εκεί οι πιο ανίσχυρες οικονομικά και κοινωνικά ομάδες όπως είναι οι χαμηλότεροι στην κοινωνική βαθμίδα ή οι χαμηλότεροι, ασθενέστεροι στα οικονομικά τους θέματα πολίτες εμφανίζονται περίπου να συμπιέζονται από την υπέρμετρη αύξηση του αριθμού των αλλοδαπών εργαζομένων στην Ελλάδα.
Δεν νοείται για παράδειγμα να έχουμε -και ορθώς το έχουμε- στο άρθρο 21 του Συντάγματός μας διάταξη για την άσκηση της δημογραφικής πολιτικής -που είναι πράγματι σωστό γιατί είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η χώρα μας σήμερα-·και να μην υπάρχει ενόψει της αναθεωρητέας διαδικασίας από την προτείνουσα Βουλή στην Αναθεωρητική Βουλή.
Και να δούμε εκεί πώς, κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θα πετύχουμε τις 180 ψήφους, τους 180 συναδέλφους οι οποίοι απαιτούνται με ευθύνη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. βεβαίως μετά την αποχώρηση του -γιατί το Σύνταγμα απαιτεί συναίνεση. Πώς εκεί θα πετύχουμε σε κορυφαίες διατάξεις τις οποίες έχει ανάγκη ο τόπος και τις οποίες προωθεί η Κυβέρνηση με πρωτοβουλία του Πρωθυπουργού και της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, αυτού του είδους τη συναίνεση και τη συνεννόηση. Και πώς με ευθύνη πάντοτε της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης μετά την αποχώρηση της να εφαρμόσουμε και να υλοποιήσουμε της πολιτικές που απαιτεί ο τόπος εν όψει των νέων δεδομένων, των προκλήσεων της εποχής.
Σ' αυτές τις νέες προκλήσεις δεν μπορεί να λείπει η μνεία με συνταγματικής περιωπής διάταξη και ιδίως στα άρθρα 21 αλλά και 102 των υπό αναθεώρηση διατάξεων του Συντάγματος στην ανάγκη ύπαρξης του όρου παράλληλα με την δημογραφική πολιτική της άσκησης μεταναστευτικής πολιτικής με συνταγματικής περιωπής διάταξη, γιατί αυτό δίνει έναν ουμανιστικό χαρακτήρα, έναν ανθρωπιστικό χαρακτήρα στη δημοκρατία μας η οποία τον έχει εκ των πραγμάτων.
Το Σύνταγμα, όμως, βεβαίως υπάρχει για να καθορίζει, για να δίνει το πλαίσιο, για να δίνει τις αρχές. Όταν έχουμε αναγάγει πλέον στις υπό αναθεώρηση διατάξεις ερμηνευτικές δηλώσεις, οι οποίες είναι σαφείς -δεν θέλω να αναφερθώ συγκεκριμένα- και τις αναγάγουμε σε εδάφια, σε παραγράφους και τις ενσωματώνουμε υπό τη μορφή άρθρων ακόμη, δεν είναι δυνατόν και δεν νοείται να μην υπάρχει διάταξη, η οποία να αναφέρεται στην ανάγκη χάραξης, εκ μέρους της ελληνικής πολιτείας, της μεταναστευτικής πολιτικής, η οποία βεβαίως πραγματοποιείται, αλλά να μην υπάρχει στο Σύνταγμα.Και βεβαίως θα πρέπει να πει κανείς όσον αφορά το άρθρο 102, ότι δεν βλάπτει σε τίποτα απολύτως να διευρύνουμε, στην ενδεχόμενη βούληση του νομοθέτου, το εκλογικό δικαίωμα γΐ' αυτούς τους αλλοδαπούς συμπολίτες μας, οι οποίοι νόμιμα εργάζονται στη χώρα μας και οι οποίοι ενδεχομένως θέλουν να εκφραστούν στις εκλογές των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης.
Θεωρώ, λοιπόν, ότι αυτά είναι ζητήματα, τα οποία μπορεί να λύσει η Εθνική Αντιπροσωπεία χωρίς συμπλέγματα, χωρίς άλλου είδους αμφισβητήσεις, με καθαρό τρόπο. Διότι νομίζω ότι είναι οι πολιτικές, οι οποίες επικρατούν σήμερα στην Ευρώπη, είναι οι πολιτικές, οι οποίες εφαρμόζονται από αυτή την Κυβέρνηση. Και νομίζω ότι ένα Σύνταγμα, το οποίο αναθεωρείται, θα πρέπει να τις συμπεριλαμβάνει ως ικανή και αναγκαία συνθήκη στοιχείων ουμανισμού, στοιχείων δημοκρατίας, στοιχείων εναρμόνισης με την υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Κοινότητα, αλλά και με την ίδια την υπόσταση μας ως ανθρώπων, ως ενεργών πολιτών, ως πολιτικών, οι οποίοι βλέπουμε μπροστά. Σας ευχαριστώ.

ΑΡΘΡΟ 24 ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ: Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στη δεύτερη ενότητα των άρθρων, όπως αντιλαμβάνεται η εθνική αντιπροσωπεία, θα εστιάσω και θα επικεντρώσω το ενδιαφέρον μου στο άρθρο 24.
Μπαίνοντας, λοιπόν, στην ουσία του άρθρου 24, θέλω να πω και να διευκρινίσω προς την εθνική αντιπροσωπεία το εξής:
Ας μην ξεχνάμε ότι κατά τη συζήτηση και αυτής της ενότητας, αλλά και επί του συνόλου των υπό αναθεώρηση άρθρων είμαστε η προτείνουσα Βουλή, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, που σημαίνει ότι οι αποφάσεις μας, βεβαίως, ως προς το περιεχόμενο των άρθρων που προτείνονται προς αναθεώρηση δεν δεσμεύουν την επόμενη Βουλή, η οποία είναι αναθεωρητική.
Υπό την έννοια, λοιπόν, αυτή νομίζω ότι απεγκλωβιζόμαστε και απεμπλεκόμεθα από τεχνικά ζητήματα τα οποία πολλές φορές προκαλούν σύγχυση. Και εννοώ ότι στο άρθρο 24, το οποίο υπήρξε για την εποχή του, δηλαδή για το 1975, όπου θεσπίστηκε το πρώτο μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας Σύνταγμα από την τότε Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ήταν εξαιρετικά πρωτοποριακή η διάταξη.
Πλην όμως σήμερα, με πρωτόκολλα όπως του Κιότο, με συζητήσεις όπως των 27 Υπουργών των χωρών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για το περιβάλλον, για εναλλακτικές μορφές ενέργειας, για αποφάσεις για τη λειψυδρία και τη διαχείριση των υδάτινων πόρων, μέσα από ένα κλίμα κλιματικών αλλαγών, κάτω από την πίεση της ανεύρεσης και της εξεύρεσης εναλλακτικών μορφών ενέργειας και, βεβαίως, κάτω από την αναγκαιότητα απόκτησης μιας περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αλλά και συνείδησης, η οποία τα προηγούμενα χρόνια φάνταζε περίπου ως πολυτελής, καλούμεθα να αλλάξουμε το άρθρο 24, διότι είναι επιβεβλημένη κάτω από τις νέες συνθήκες και αλλαγές η αλλαγή του, αλλά όχι με το περιεχόμενο το οποίο δίνουμε -αν θέλετε- και στη δική μας πρόταση, το οποίο θεωρώ ότι εστιάζει στα ελάσσονα και δεν δίνει προτεραιότητα στα μείζονα. Και εξηγούμε ότι αναγκαία στοιχεία για την τοποθέτηση μου αυτή είναι τα εξής:
Πρώτα απ' όλα υπάρχει το ερώτημα: Σε ποιους νομούς της χώρας έχει συνταχθεί δασολόγιο κατά τις προβλέψεις του θεσμικού πλαισίου, δηλαδή του ν. 998/1979 και πόσο εμβαδόν καλύπτει;
Δεύτερο ερώτημα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Σε ποιους νομούς της χώρας έχουν συνταχθεί δασικοί κτηματικοί χάρτες οριστικοί, προσωρινοί,
σύμφωνα με το θεσμικό πλαίσιο και ειδικότερα με το ν. 248/1976 και πόσοεμβαδόν καλύπτουν.
Ερώτημα τρίτο. Σε ποιους νομούς της χώρας έχουν συνταχθεί οι δασικοί χάρτες κατά τη διαδικασία κατάθεσης του Εθνικού Κτηματολογίου -ο ν. 2664/1997-και πόσο εμβαδόν καλύπτουν.
Αλλο ερώτημα. Πόσες εκτάσεις ανά νομό έχουν χαρακτηριστεί με την
διαδικασία του άρθρου 14 του νόμου 998/1979 και πόσο εμβαδόν καλύπτουν.
Άλλη ερώτηση. Πόσες επιφάνειες ανά νομό και συνολικά δασών, δασικών εκτάσεων μετά την καταστροφή της βλάστησης τους από πυρκαγιά έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες. Πόσες αποφάσεις -τον αριθμό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι- επιβολής διοικητικού προστίμου διατήρησης, παρανόμου εντός δασικής έκτασης κτίσματος έχουν εκδοθεί με την διαδικασία του νόμου 2145/1993 και μια σειρά άλλων ερωτημάτων τα οποία βεβαίως καταδεικνύουν και τις πράξεις αλλά και τις παραλείψεις της ελληνικής πολιτείας.
Ιστορικό τώρα αυτής της υπόθεσης μετά την πρώτη καινοτόμα διάταξη του άρθρου 24 του Συντάγματός μας το 1975, σε συνδυασμό με το 117. Αυτή είναι η σωστή τοποθέτηση.
Το 1976 θεσπίζεται ο νόμος 248/1976 για την σύνταξη δασικού κτηματολογίου.
Το 1979 κατ' επιταγήν του Συντάγματος, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ψηφίζεται ο νόμος 998/1979 για την προστασία των δασών και των δασικών εν γένει εκτάσεων στο οποίο προβλέπεται η σύνταξη δασολογίου.
Το 1980 κυρώνεται Προεδρικό Διάταγμα στο οποίο προβλέπεται η διαδικασία κατάρτισης του δασολογίου σε τοπικό και γενικό επίπεδο χώρας.
Το 1997 το Συμβούλιο της Επικρατείας με απόφαση του θεωρεί ότι ο χρόνος για την κατάρτιση του δασολογίου δεν μπορεί να υπερβαίνει τα 10 έτη πέραν του οποίου η εφαρμογή από τις δασικές υπηρεσίες του άρθρου 14 του ν. 998/1979 περί προσωρινής επίλυσης αμφισβητήσεων θεωρήθηκε πλέον καταχρηστική.
Το 1998 θεσπίζεται ο νόμος 2664/1998 περί συμπλήρωσης διατάξεων εθνικού κτηματολογίου.
Το 2001 κατά την αναθεώρηση του Συντάγματος, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, στην διάταξη του άρθρου 24 προβλέπεται πλέον η σύνταξη του δασολογίου η ίση μεταχείριση μεταξύ δημοσίων και ιδιωτικών δασών ενώ συμπεριλαμβάνεται και η ερμηνευτική δήλωση περί της έννοιας του δάσους-δασικής έκτασης.
Το 2003 σε εκτέλεση της αναθεωρημένης το έτος 2001 διάταξης του άρθρου 24 του Συντάγματος ψηφίζεται ο νόμος 3208/2003 περί προστασίας φυσικών οικοσυστημάτων στον οποίο υπάρχει πρόβλεψη και ειδικότερα στο άρθρο 3 για την σύνταξη του δασολογίου. Η πρόβλεψη είναι αποκλειστική προθεσμία πέντε μηνών για την σύνταξη του. Πλην όμως η προθεσμία αυτή συνδέεται με την κύρωση των δασικών χαρτών που συντάσσονται στην διαδικασία κατάρτισης του εθνικού κτηματολογίου.
Το 2004 κατατίθενται στο Συμβούλιο της Επικρατείας αιτήσεις ακυρώσεων διατάξεων του νόμου 3208/2003 περί προστασίας φυσικών οικοσυστημάτων και ειδικότερα εναντίον των διατάξεων εκείνων οι οποίες αφορούν στα κριτήρια για τον προσδιορισμό της μορφής μιας εκτάσεως ως δάσους ή δασικής με αποτέλεσμα αυ*τός μέχρι σήμερα να παραμένει ανενεργός.
Το πρόβλημα λοιπόν. Δυο παραδείγματα, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Με όλο αυτό το θεσμικό πλαίσιο, με όλο αυτό το ιστορικό σας αναφέρω δυο παραδείγματα για να καταλάβετε που βρισκόμαστε σήμερα.Παράδειγμα πρώτο: μια έκταση με μορφή δάσους το 1930 εντάχθηκε στις εποικιστικές εκτάσεις και διανεμήθηκε ως κληροτεμάχιο σε κληρούχο από τον οποίο εκχερσώθηκε και αποδόθηκε σε αγροτική καλλιέργεια από το έτος 1949. Σήμερα καλλιεργείται γεωργικά πλην όμως χαρακτηρίζεται ως δασικού χαρακτήρα έκταση αφού "άπαξ δάσος, πάντα δάσος".
Δεύτερο παράδειγμα: μια γεωργικά καλλιεργούμενη έκταση το έτος 1973 φυτεύεται από τον ιδιοκτήτη της με δασοπονικά είδη κυπαρίσσι ή πεύκο. Σήμερα ο ιδιοκτήτης θέλοντας να υλοτομήσει τον ξυλώδη όγκο και να αποδώσει την έκταση σε γεωργική χρήση ζητά τις ανάλογες άδειες. Αντιλαμβάνεστε ότι αμφισβητείται η ιδιοκτησία του γιατί "άπαξ δάσος, πάντα δάσος".
Οι απόψεις μου, κύριε Πρόεδρε, για την πρόταση της αναθεώρησης του άρθρου 24: Σας είπα υπερψηφίζω την αλλαγή του άρθρου 24. Θεωρώ όμως ότι η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας, το περιεχόμενο, η πρόταση μας, δεν καλύπτει τα προβλήματα τα οποία υπάρχουν.
Πρώτο πρόβλημα. Να δούμε, να εκτιμήσουμε. Η ρύθμιση για την δυνατότητα υπαγωγής των δασικών εκτάσεων σε οικιστική αξιοποίηση θα βρεθεί κατ' αρχάς αντιμέτωπη με τη θεμελιακή αρχή ότι η προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων είναι υπέρτερος λόγος δημοσίου συμφέροντος αφού το δάσος είναι κοινωνικό αγαθό.
Ο προσδιορισμός του έτους 1975 δημιουργεί περισσότερα προβλήματα απ' αυτά που καλείται να λύσει αφού δικαιώνει όσους παρανόμησαν μέχρι το 1975. Δεν θα έχει σταθερό σημείο αναφοράς αφού δεν υπάρχουν αεροφωτογραφίες του έτους αυτού σε όλη τη χώρα. Αεροφωτογραφίες για όλη τη χώρα υπάρχουν από το έτος 1979. Άρα λοιπόν δεν πρόκειται να λύσει το ακανθώδες πρόβλημα των αυθαιρέτων τα οποία δημιουργήθηκαν μετά το 1975. Θα δημιουργήσει αδικίες σε βάρος όσων κατείχαν αγροτικές εκτάσεις οι οποίες διασώθηκαν και από το 75 εμφανίζονταν στο δάσος.
Κατά συνέπεια λοιπόν - αν θέλουμε να προστατέψουμε το δασικό περιβάλλον χωρίς να απεμπολούμε ιδιοκτησιακά δικαιώματα του Δημοσίου επί των δασικών εδαφών, της δασικής γης, τότε είναι ανάγκη, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι -και αυτή είναι η δική μου πρόταση- να εισάγουμε ρύθμιση που θα επιφέρει τη διάκριση μεταξύ της δασικής γης και των δασών και των δασικών εκτάσεων.
Προς την κατεύθυνση αυτή θα μπορούσε να γίνει η εξής ρύθμιση; Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία,,διαχείριση, ανάπτυξη και τις επιτρεπτές παρεμβάσεις στη δασική γη, στα δάση και στις δασικές εκτάσεις. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών εκτός και αν προέχει η εθνική οικονομία ή η αγροτική εκμετάλλευση τους. Η μεταβολή του προορισμού της δασικής γης και των δασικών εκτάσεων επιτρέπεται μόνο για λόγους δημοσίου συμφέροντος και τέτοιος βεβαίως μπορεί να νοείται και αυτός της οικιστικής αξιοποίησης.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, θεωρώ λοιπόν ότι επειδή η επόμενη Βουλή δεν δεσμεύεται από το περιεχόμενο το οποίο δίνει η προτείνουσα Βουλή, οι προτάσεις αυτές θα ληφθούν υπόψη. Θεωρώ ότι υπ' αυτήν την έννοια μπορούμε να προχωρήσουμε αν λάβουμε μάλιστα υπόψη μας, κύριε Πρόεδρε, ότι για το θέμα των χωματερών για παράδειγμα οι οποίες επιβαρύνουν εξαιρετικά το περιβάλλον, η χώρα μας βρίσκεται στην εικοστή δεύτερη θέση διότι η περιβαλλοντική συνείδηση και η περιβαλλοντική εκπαίδευση δεν μπορούν να είναι αποσπασματικές ή σπασμωδικές και να μην πληρούν τη γενικότερη πολιτική μας θέση απέναντι στο περιβάλλον το οποίο αλλάζει και το οποίο πραγματικά κινδυνεύει αυτήν την ώρα.
Σας ευχαριστώ πολύ.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ

 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 2007


ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.
Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πράγματι θεωρήσαμε 50 συνάδελφοι αναγκαία την πρόταση, η οποία αναγνώστηκε διά του Προέδρου, της ανάγκης δηλαδή αναθεώρησης των διατάξεων στις οποίες αναφέρθηκε διά της προτάσεως μας ο κύριος Πρόεδρος της Επιτροπής και αφορούν κυρίως και πρωτίστως και κατ' εξοχήν το θέμα της άσκησης μεταναστευτικής πολιτικής με διάταξη συνταγματικής περιοπής, η οποία να περιλαμβάνεται στον καταστατικό χάρτη της Χώρας μας ενόψει της αναθεώρησης του Συντάγματος.
Δεν νοείται για παράδειγμα να υπάρχει διάταξη και ορθώς υπάρχει και είναι προφανές αυτό ότι κρίθηκε αναγκαίο και έτσι είναι για την δημογραφική πολιτική και να μην υπάρχει διάταξη ή μνεία στο Καταστατικό Χάρτη της χώρας από την προτείνουσα Βουλή για την Αναθεωρητική Βουλή η οποία να αναφέρεται στην ανάγκη θεσμοθέτησης και ρητής αναφοράς της μέριμνας από την πλευρά της πολιτείας και της μεταναστευτικής πολιτικής.
Όπως είδατε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, συζητούμε και νομοσχέδια τα οποία έρχονται και θα ξαναέρθουν στην πορεία που αφορούν το θέμα της μετανάστευσης θεωρούμε ότι οι διυπουργικές επιτροπές, τα συμβούλια και παρασυμβούλια καλά είναι ως ένα βαθμό αλλά εγώ είμαι και αντίθετη στο να υπάρχουν πάρα πολλά όργανα με αλληλοκαλυπτόμενες αρμοδιότητες ή με σύγχυση αρμοδιοτήτων πολλές φορές, θεωρήσαμε αναγκαίο λοιπόν οι πενήντα συνάδελφοι που συνυπογράψαμε την πρόταση αυτή και την καταθέτουμε στην αρμόδια Επιτροπή της Εθνικής Αντιπροσωπείας την ανάγκη ύπαρξης όπως π.χ. υπάρχει και στην Ιταλία και στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενός Συμβουλίου Μεταναστευτικής Πολιτικής το οποίο να ορίζεται δια του Συντάγματος, να είναι δηλαδή η διάταξη συνταγματικής περιωπής ώστε να δείχνει και την έμφαση που δίνει η ελληνική πολιτεία στα ζητήματα της μεταναστευτικής πολιτικής.
Νομίζω πως σε ένα κράτος σύγχρονο, μοντέρνο, ευρωπαϊκό, το οποίο σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ατομικές ελευθερίες και το οποίο είναι μακριά από φοβικά σύνδρομα, από ξενοφοβίες και ρατσισμό, νομίζω ότι καμία σχέση δεν πρέπει να έχουν πια στην ελληνική κοινωνία του 21ου αιώνα, κρίνεται εν -όψει της διαδικασίας της Αναθεώρησης του Συντάγματος, αναγκαία αυτή η συνταγματική παρέμβαση έτσι ώστε να επιλύσουμε θέματα που μας ταλάνιζαν, μας ταλαιπώρησαν αλλά τώρα δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα αναγάγουμε σε συνταγματικής περιωπής διατάξεις.
Ευχαριστώ θερμά.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Ευχαριστώ, κυρία συνάδελφε.
ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΚΥΛΛΑΚΟΙ: Κύριε Πρόεδρε, να μιλήσει η συνάδελφος και για την άλλη πρόταση.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Να τοποθετηθούμε και επί των δυο προτάσεων. Έτσι, κυρία Παπακώστα;
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ: Δεν έχω αντίρρηση, κύριε Πρόεδρε.
ΠΡΟΕΔΡΟΣ (Ιωάννης Τραγάκης): Επειδή υπάρχει και άλλη πρόταση την οποία υπογράφει πάλι η κυρία Παπακώστα με τον απαιτούμενο αριθμό των Βουλευτών, δηλαδή πενήντα συναδέλφους, αναφέρεται στο άρθρο 102 παράγραφος 2, εδάφιο β του Συντάγματος "για την ανάγκη προσθήκης της δυνατότητας του κοινού νομοθέτη να διαμορφώνει το εκλογικό σώμα το οποίοαναδεικνύει τα όργανα των ΟΤΑ, χωρίς τη δέσμευση που αφορά στο εκλογικό σώμα, τις υπόλοιπες αρμοδιότητες του. Η προσπάθεια αυτή μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά λειτουργική στη περίπτωση ενδεχόμενης βούλησης του νομοθέτη να διευρύνει το εκλογικό δικαίωμα και για τους νόμιμα εργαζόμενους αλλοδαπούς στη χώρα μας..
Κυρία Παπακώστα, έχετε το λόγο, πάλι με τη σύμφωνη όλων των πτερύγων.
ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε, το Σώμα.
Η πρόταση αυτή έχει την ίδια αξία και σημασία γιατί πολλές φορές στη δημοκρατία χρειάζεται να υπογραμμίσεις κάποια ζητήματα. Βεβαίως ως νομικός γνωρίζω ότι και με διάταξη του κοινού νομοθέτη όπως πολλοί ισχυρίζονται, μπορεί να ρυθμιστεί ένα τέτοιο ζήτημα.
Εδώ θα πρέπει να δώσουμε κατά την άποψη μας των πενήντα συναδέλφων και εμού που προτείναμε το συγκεκριμένο με συνταγματικής περιωπής διάταξη το κύρος που πρέπει σε συνάρτηση και ως αλληλουχία, να έρχεται δηλαδή ως το φυσικό καταστάλαγμα, ως τη φυσική απόρροια το ότι ο κοινός νομοθέτης ναι μεν μπορεί να διευρύνει το εκλογικό σώμα στη περίπτωση που αναφέρεται στη παρέμβαση μας την συνταγματική αλλά καλό είναι αυτό να ορίζεται και στο Σύνταγμα, δίνοντας στο στίγμα και τον δημοκρατικό τόνο που ένα σύγχρονο Σύνταγμα με βάσει αυτά που ανέλυσα προηγουμένως οφείλει να έχει.
Ευχαριστώ πολύ.

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ...


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Η Γραμματέας Γυναικείων Θεμάτων της Νέας Δημοκρατίας, Βουλευτής Β' Αθήνας, Κατερίνα Παπακώστα - Σιδηροπούλου μιλώντας, σήμερα, στην Διαρκή Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δημόσιας Τάξης και Δικαιοσύνης για την μεταναστευτική πολιτική, είπε:

" Έχω προτείνει και έχουν συνυπογράψει 50 συνάδερφοι στην αρμόδια Επιτροπή για την αναθεώρηση του Συντάγματος, να αποτελέσει το θέμα της μεταναστευτικής πολιτικής, ζήτημα εθνικής τάξεως. Στην πρόταση την οποία καταθέσαμε, προτείνουμε, στο άρθρο 21 και στα επιμέρους εδάφιά του, να προστεθεί, ότι παράλληλα με την υποχρέωση του Κράτους να ασκεί τη δημογραφική πολιτική, πρέπει να ασκεί και τη μεταναστατευτική πολιτική. Επίσης, προτείνουμε την ίδρυση Εθνικού Συμβουλίου Μεταναστευτικής Πολιτικής. Και αυτό διότι, η συγκρότηση Διυπουργικής Επιτροπής παρακολούθησης της μεταναστευτικής πολιτικής που προβλέπεται στο άρθρο 2 του παρόντος νομοσχεδίου, ναι μεν θα παρακολουθεί και θα προσπαθεί να είναι κοντά στα ζητήματα της μεταναστευτικής πολιτικής, δεν θα έχει όμως την αρμοδιότητα να τη χαράσσει και δεν θα έχει σφαιρική εικόνα αυτού που απαιτείται. Γι' αυτό, χρειάζεται διάταξη συνταγματικής περιωπής, που θα προβλέπει τη σύσταση Εθνικού Συμβουλίου Μεταναστευτικής Πολιτικής".

Όσο για τους συμμετέχοντες στη Διυπουργική Επιτροπή Παρακολούθησης, η Κατερίνα Παπακώστα συνέστησε η Επιτροπή αυτή να είναι ολιγάριθμη, ώστε να είναι πιο αποτελεσματική. Μάλιστα με αφορμή αυτό, πρότεινε τη συγχώνευση του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, στο Υπουργείο Εσωτερικών, όπως συμβαίνει στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ενώ θεώρησε αναγκαία την συμμετοχή, στην Διυπουργική Επιτροπή, θεσμικού εκπροσώπου των μεταναστών, αλλά και των αγροτών, αφού το θέμα απασχολεί ιδιαιτέρως την περιφέρεια και τον αγροτικό κόσμο.

Τέλος, απαντώντας στον Εισηγητή της Μειοψηφίας κ. Ευάγγελο Βενιζέλο που καταψήφισαν το νομοσχέδιο, είπε:

" Ο κ. Παπανδρέου κόπτεται για τα θέματα των μεταναστών, υποτίθεται πως τα έχει στην πολιτική του ατζέντα, ως ζητήματα προτεραιότητας, όμως εδώ βλέπουμε μια στείρα στάση και θεωρώ ότι πρέπει να προβληματίσει τους συναδέρφους της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. "

ΟΔΗΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΖΩΗΣ ΣΤΙΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΕΣ...


ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΙΑ’
ΣΥΝΟΔΟΣ Β
ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΔΙΟΙΚΗΣΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ
6/6/2006

ΘΕΜΑ
Οδηγία για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες.

Αρθρο 40 ΚτΒ

ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΑΠΑΚΩΣΤΑ : Χαίρομαι που κουβεντιάζουμε σήμερα αυτό το νομοσχέδιο και ιδίως γιατί το κυρίαρχο, το μείζον και το ουσιαστικότερο σε αυτό το νομοσχέδιο είναι ουσιαστικά η εναρμόνιση μας με την υπ΄αριθμόν 2002/52 οδηγία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου. Είναι ειδικότερα η Οδηγία για την προστασία της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες.
Ακούστηκε από όλες τις πλευρές - και έτσι είναι - ότι το σχέδιο νόμου αυτό θα έπρεπε η χώρα μας να το είχε ενσωματώσει στο θεσμικό της οπλοστάσιο ήδη από τις 31/10/2003. Κανείς βεβαίως μέχρι τότε δεν είχε την πολιτική πρωτοβουλία να ενσωματώσει αυτήν την Οδηγία στην εσωτερική μας νομοθεσία. Βεβαίως σήμερα ισχύει αυτό που λένε καλύτερα αργά παρά καθόλου. Σήμερα βεβαίως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. υπερθεματίζει και πλειοδοτεί στην υπερψήφιση του συγκεκριμένου σχεδίου νόμου. Όμως στο ζήτημα των υποκλοπών, ιδίως όταν συζητείτο, κανείς δεν έκανε την αυτοκριτική του, μέρος της οποίας αποτελούσε και το γεγονός ότι μια Οδηγία, η οποία, τυπικά αλλά και ουσιαστικά, θωράκιζε το θεσμικό μας οπλοστάσιο και μας εναρμόνιζε με το ευρωπαϊκό γίγνεσθαι. Μέρος της αυτοκριτικής λοιπόν της αξιωματικής αντιπολίτευσης έπρεπε να είναι και αυτό το γεγονός, ότι δηλαδή την πράξη απεμπολούσαν το δικαίωμα να έχουμε ένα παραπάνω όπλο στη θεσμική μας φαρέτρα.
Άκουσα προηγουμένως και από συναδέλφους ότι οι Βουλευτές του ελληνικού Κοινοβουλίου δεν λαμβάνουν γνώση και ουσιαστικά επικυρώνουν πράγματα ή γεγονότα ή Οδηγίες οι οποίες λαμβάνουν χώρα στις Βρυξέλλες. Ως Βουλευτής, κάνοντας το καθήκον μου, είχα την ευκαιρία στις 14/3/2006 να παραδώσω στον Πρόεδρο της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας μια επιστολή, αντίγραφο της οποίας έχω εγχειρήσει και στους Βουλευτές της Επιτροπής στην οποία συμμετέχουμε σήμερα, όπου ζητούσα ο Πρόεδρος αρμοδίως να ζητήσει την ενσωμάτωση αυτής της Οδηγίας, έτσι ώστε, στην πράξη, να αποδεικνύουμε ότι "η γυναίκα του Καίσαρα δεν είναι μόνο τίμια, αλλά πρέπει να φαίνεται κιόλας". Διότι, επί της ουσίας, η επιδίωξη αυτής της Οδηγίας, αλλά και των κρατών μελών της Ε.Ε και επομένως και της Ελλάδας σήμερα, είναι να σεβαστούμε τα θεμελιώδη δικαιώματα, να τηρούμε τις βασικές αρχές, οι οποίες αναγνωρίζονται από τον χάρτη των θεμελιωδών δικαιωμάτων της Ε.Ε , το απόρρητο των επικοινωνιών, όπως αυτό κατοχυρώνεται από το Σύνταγμα της χώρας αλλά και με τις διεθνείς πράξεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιδίως την Ευρωπαϊκή Σύμβαση περί προστασίας των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών.
Θεωρώ ότι είναι σωστό αυτό που συμβαίνει σήμερα. Θέλω να πιστεύω ότι η ελληνική Πολιτεία, όπως εκάστοτε εκπροσωπείται, οφείλει κάθε φορά να εναρμονίζεται και να ενσωματώνει τις Οδηγίες, όχι επειδή έτσι προκύπτει ή επειδή το επιτάσσουν οι Βρυξέλλες. Ο εναρμονισμός, για να θωρακιστούμε θεσμικά και να μπορέσουμε να προχωρήσουμε με μια ενιαία περπατησιά μέσα στην Ε.Ε όλα τα πολιτισμένα και δημοκρατικά κράτη, επιβάλλει έγκαιρα, στον κατάλληλο χρόνο και με τις διαδικασίες οι οποίες προβλέπονται, να έρχονται τα ζητήματα αυτά"
Κατά συνέπεια, υπερψηφίζω το σχέδιο νόμου αυτό, διότι, κάτι το οποίο έπρεπε να έχει γίνει εδώ και αρκετό χρόνο, συμβαίνει σήμερα. Ήδη από το 2002 μέχρι το 2006 έχουν περάσει τέσσερα ολόκληρα χρόνια. Οι εξελίξεις πολλές φορές προπορεύονται από το θεσμικό πλαίσιο, όπου αυτό διαμορφώνεται. Εκτιμώ λοιπόν ότι και στη χώρα μας δεν έχουμε την πολυτέλεια καθυστερούμε, ώστε να συμμορφωνόμαστε. Δεν μου αρέσει η λέξη να "συμμορφωνόμαστε", γιατί δεν αποδίδει στην κυριολεξία αυτό το οποίο η Οδηγία προτάσσει ως φιλοσοφία, αλλά να θωρακιζόμαστε θεσμικά, διότι σήμερα το μόνο που μπορείς να κάνεις ουσιαστικά σε ένα περιβάλλον το οποίο έχει άπειρες προκλήσεις, όπου υπάρχει το οργανωμένο έγκλημα, όπου ο ένας παρακολουθεί τον άλλον, σε ένα περιβάλλον όπου μικρά μεσαία και μεγαλύτερα συμφέροντα συγκρούονται και στην υπηρεσία των οποίων τίθενται, πολλές φορές και για την εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων, μέσα έκνομα αλλά και άνομα, είναι να είμαστε προσεκτικότεροι και ενωμένοι και οφείλουμε να διαμορφώνουμε τη γραμμή μας στο πλαίσιο εκείνο το οποίο οι δημοκρατίες επιβάλλουν και επιτάσσουν θεσμικά και μόνο θεσμικά.
Με αυτήν την έννοια, υπερψηφίζω το συγκεκριμένο σχέδιο νόμου και θεωρώ ότι οδηγεί προς αυτήν την κατεύθυνση, δηλαδή, την προάσπιση των θεμελιωδών ελευθεριών και την προστασία της ιδιωτικής μας ζωής από τις ηλεκτρονικές επικοινωνίες, με τη σύγχρονη μορφή που έχουν σήμερα.

Επισκεφθείτε μας...

 

 

 

Εγγραφή στο Newsletter

 
 

Επισκεφθείτε...