Ομιλίες

Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής για την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας στις 9.5.2016

Πράγματι, η Ελληνίδα μητέρα, αγαπητοί συνάδελφοι, τα τελευταία χρόνια έχει επωμισθεί ένα πολύ μεγάλο μέρος της δυσβάσταχτης οικονομικής κρίσης, τις επιπτώσεις της οποίας υφίσταται κάθε ελληνικό νοικοκυριό και πρωτίστως η μάνα. Και βεβαίως από την πλευρά της πολιτείας και του νομοθετικού Σώματος, ημών δηλαδή, της αξίζει κάθε υποστήριξη, έτσι ώστε να μπορέσει να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά της.

Και τα καθήκοντά της αυτά σε τι συνίστανται, αγαπητοί συνάδελφοι; Συνίστανται αφενός μεν στο να διαμορφώσει τον πολίτη της επόμενης γενιάς, να κάνει δουλειά πάνω σε ανθρώπους, να τους διαμορφώσει με έναν τέτοιο τρόπο,  ώστε να μπορέσουν να γίνουν σωστοί πολίτες, έντιμοι πολίτες, χρηστοί πολίτες.

Και βέβαια, η δουλειά που κάνει η μάνα διαμορφώνοντας, διαπλάθοντας προσωπικότητες, είναι προσφορά προς την κοινωνία. Άρα, προσφέρει κοινωνικό έργο πάρα πολύ σημαντικό. Γι’ αυτόν τον λόγο έχω προτείνει, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ήδη από το 2009, και επιμένω σε αυτή την πρόταση, ότι η μητρότητα συνιστά κοινωνική θητεία. Και μάλιστα, προτείνω την αναγνώριση της μητρότητας ως κοινωνικής θητείας η οποία θα στοιχειοθετεί και συνταξιοδοτικό δικαίωμα ανάλογο με τον αριθμό των παιδιών που η γυναίκα αποκτά, αντίστοιχη και ανάλογη με τη στρατιωτική θητεία των ανδρών.

Ο Οδυσσέας Ελύτης έχει πει –και είναι έτσι- ότι «και ένα τέταρτο μητέρας αρκεί για δέκα ζωές, και πάλι κάτι θα περισσέψει που να το ανακράξεις σε στιγμή μεγάλου κινδύνου». Εμείς δεν θέλουμε σε στιγμή μεγάλου κινδύνου, αγαπητοί συνάδελφοι, να ανακράζουν τα παιδιά το όνομα της μάνας. Θέλουμε να γεμίσουν οι αυλές των σχολείων με παιδικές φωνές που θα ανακράζουν το όνομα της μάνας σε συνθήκες ευημερίας, σε συνθήκες οι οποίες θα είναι καλύτερες από τις σημερινές.

Επειδή, όμως, εμείς εδώ νομοθετούμε και ασκούμε πολιτική, θα μου επιτρέψετε να αξιοποιήσω αυτόν τον ελάχιστο χρόνο που έχω στη διάθεσή μου και να πω πώς η μητρότητα –διότι χθες το βράδυ υπερψηφίστηκε το ασφαλιστικό και φορολογικό νομοσχέδιο- αντιμετωπίζεται από την ελληνική δημοκρατία, από την ελληνική πολιτεία και πώς πρέπει να προβούμε σε διορθωτικές κινήσεις, ώστε να θεραπεύσουμε τις πληγές τις οποίες υφίσταται σήμερα η οικογένεια στο πρόσωπο της μάνας, όταν είναι άνεργη, όταν απολύεται από τη δουλειά της επειδή έμεινε έγκυος.

Υπάρχουν πάρα πολλές περιπτώσεις -κατ’ επανάληψη είχα προσφύγει στον Συνήγορο του Πολίτη-, όπου καραμπινάτες απολύσεις βαφτίζονταν ως οικειοθελείς αποχωρήσεις, επειδή τόλμησαν οι εργαζόμενες γυναίκες να μείνουν έγκυοι, να αποκτήσουν δηλαδή παιδί, και να μεγαλώσουν την οικογένειά τους ή λόγω παρενόχλησης στους εργασιακούς χώρους ή λόγω άλλων αιτίων, τα οποία είναι συγκεκαλυμένα. Αυτά, λοιπόν, θα πρέπει να τα θεραπεύσουμε εν τοις πράγμασι, στην καθημερινότητα.

Γιατί θα πρέπει να σας πω ότι αν μιλάμε για ασφαλιστικό -το οποίο μπορεί να υπερψηφίστηκε χθες το βράδυ, με τη συμπαγή πλειοψηφία των εκατόν πενήντα τριών της Συγκυβέρνησης- χωρίς νέους ασφαλισμένους, δηλαδή χωρίς να λύσουμε το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας, κάποια στιγμή θα είναι μη βιώσιμο εξαιτίας του ότι δεν θα υπάρχουν υποκείμενα, δηλαδή ασφαλισμένοι.

Γιατί το λέω αυτό; Γιατί πρέπει να σας πω ότι έχουμε δραματική μείωση των γεννήσεων στην πατρίδα μας, στη χώρα μας. Οι υπολογισμοί δείχνουν ότι ο ελληνικός πληθυσμός μειώνεται ραγδαία, έτσι ώστε έχουν υπολογίσει ότι σε σαράντα χρόνια από σήμερα, αγαπητοί συνάδελφοι, ο πληθυσμός μας θα έχει μειωθεί τουλάχιστον κατά ένα εκατομμύριο, ενώ παράλληλα θα έχει γεράσει, αφού τέσσερις στους δέκα θα έχουν ηλικία άνω των εξήντα ετών.

Άρα, αν μιλάμε για σοβαρή στρατηγική, εθνική στρατηγική στο θέμα του ασφαλιστικού, ο πρώτος παράγοντας ο οποίος θα πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν σοβαρά για μια εθνική πολιτική στο θέμα του δημογραφικού ζητήματος που αντιμετωπίζει η Ευρώπη, αλλά και η χώρα μας, είναι να δούμε τι πολιτικές θα εφαρμόσουμε ώστε να το θεραπεύσουμε.

Τα αίτια, λοιπόν, του ότι δεν γεννάμε παιδιά οι Έλληνες και οι Ελληνίδες είναι πολύ απλά το γεγονός ότι η οικονομική κρίση, η ανεργία, η οικονομική ανέχεια, η αβεβαιότητα στον εργασιακό χώρο δημιουργούν το αίσθημα της ανασφάλειας, δημιουργούν φόβο για το παρόν και για το μέλλον, με αποτέλεσμα οι νέοι άνθρωποι να αποφεύγουν τη δημιουργία της οικογένειας, πόσω δε μάλλον την απόκτηση παιδιών. Διότι, αν είναι πραγματικά κανείς στοιχειωδώς υπεύθυνος, αναρωτιέται πώς χωρίς εργασία ή εν μέσω ανασφάλειας μπορεί να συντηρήσει πρωτίστως τον εαυτό του, στη συνέχεια να υποστηρίξει μια οικογένεια και βεβαίως πολύ περισσότερο να αποκτήσει κι ένα παιδί.

Άρα, λοιπόν, η πολιτική απάντηση είναι «δίνω κίνητρα». Πρέπει να δώσουμε κίνητρα τόσο στους νέους ανθρώπους γενικότερα, αλλά και στις μητέρες ειδικότερα. Εκτός, λοιπόν, από το άκρως απαραίτητο του να δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας μέσω της ανάπτυξης –και πρέπει να σας πω ότι και εγώ και η δική μας παράταξη είμαστε από εκείνους που υποστηρίζουν ότι ο πυρήνας της πολιτικής μας πρέπει να είναι ο άνθρωπος και οι πολιτικές και η αγορά και η οικονομική ανάπτυξη και όλα τα μοντέλα της οικονομίας θα πρέπει να τον υπηρετούν, άλλως πώς είναι αποτυχημένες πολιτικές που δεν υπηρετούν τον άνθρωπο ως πυρήνα της πολιτικής τους- χρειάζονται αντίμετρα, χρειάζονται φοροελαφρύνσεις, χρειάζονται κίνητρα, ώστε να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε και ποιοτικές δομές στήριξης, έτσι ώστε να μπορέσει να υποστηριχθεί η ελληνική οικογένεια.   

Διότι η ελληνική οικογένεια, το ελληνικό νοικοκυριό είναι ο πυρήνας της ελληνικής κοινωνίας. Το άθροισμα των ελληνικών νοικοκυριών είναι το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας.

Κατά συνέπεια, λοιπόν, τάσσομαι αναφανδόν -και κυρία Προεδρεύουσα θα παρακαλούσα να το μεταφέρεται στον κύριο Πρόεδρο της Βουλής και εάν συμφωνούμε όλοι εδώ να το κάνουμε πράξη- υπέρ του να οργανωθεί από το κανάλι της Βουλής μία συζήτηση ad hoc για το ζήτημα αυτό, η οποία να μην εξαντλείται στα έξι λεπτά που ο Κανονισμός μας παρέχει. Αντιλαμβάνεστε ότι ο χρόνος αυτός δεν επαρκεί για να προτείνει πολιτικές η κάθε παράταξη ανάλογα με τις θέσεις που έχει. Θα πρέπει, λοιπόν, να οργανωθεί αυτό το συντομότερο δυνατόν, γιατί αυτά ενδιαφέρουν τις Ελληνίδες και τους Έλληνες.

(Στο σημείο αυτό χτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας της κυρίας Βουλευτού)

Επιτρέψτε μου λίγο την ανοχή σας.

Θέλω να σας πω, όμως, ότι κάποιες πολιτικές οι οποίες έφεραν και τη δική μου σφραγίδα –επιτρέψτε να βάλω το «εγώ»- και είχαν διαμορφωθεί τα προηγούμενα χρόνια και από τη δική μας κυβέρνηση αλλά και από προηγούμενες κυβερνήσεις, δυστυχώς βλέπω σήμερα να εγκαταλείπονται.

Ενδεικτικά, λοιπόν, θα αναφερθώ σε μερικές. Για παράδειγμα στηρίξαμε την Ελληνίδα αγρότισσα, η οποία ήταν παντελώς ανυποστήρικτη με το προηγούμενο ασφαλιστικό καθεστώς που είχαμε εισάγει είτε ήταν άμεσα είτε έμμεσα ασφαλισμένη, έτσι ώστε να λαμβάνει επίδομα κυοφορίας και λοχείας και παροχές περίθαλψης από τον ΟΓΑ. Αυτό ελπίζω να συνεχιστεί.

Σας δίνω ενδεικτικώς μερικά παραδείγματα. Επίσης, συστήσαμε με τον ν.3491/2006 την Εθνική Επιτροπή για την Ισότητα των Γυναικών και Ανδρών ως μόνιμο βήμα κοινωνικού διαλόγου. Αυτό το βήμα, αυτός ο εθνικός διάλογος έχει ατονήσει. Δεν υπάρχει. Δεν υφίσταται στην πράξη. Τυπικά, θεσμικά υπάρχει.

Επίσης, ποινικοποιήθηκε για πρώτη φορά στην χώρα η παρενόχληση στην εργασία. Απαγορεύτηκε η καταγγελία της σχέσης εργασίας για λόγους φύλου, οικογενειακών βαρών ή μη ενδοτικότητας στη σεξουαλική πράξη. Και επιπλέον, απαγορεύτηκε η άρνηση πρόσληψης λόγω εγκυμοσύνης ή μητρότητας και μία σειρά από άλλα μέτρα. Επίσης, θεσμοθετήθηκε ο μητρικός θηλασμός. Γι’ αυτά πρέπει να υπάρχει από πάνω πολιτικός προϊστάμενος να τα επιβλέπει ώστε να εφαρμόζονται.

Τέλος θέλω να σας πω –και κλείνω με αυτό, κυρία Πρόεδρε- ότι με το τρίτο μνημόνιο, τον ν. 4336/2015 αυξήθηκαν τα όρια ηλικίας για τη συνταξιοδότηση. Πράγμα το οποίο –όπως αντιλαμβάνεστε- επηρεάζει τους δικαιούχους, γιατί από έξι μήνες έως και δεκαεπτά χρόνια σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να είναι αυτή η αλλαγή.

Δεν υπάρχει, όμως –το είχα προτείνει, το είχαν προτείνει και άλλοι συνάδελφοι και αυτά πρέπει να τα κουβεντιάσουμε- καμία ειδική μέριμνα για τις μητέρες των ανηλίκων. Δεν θα πρέπει να υπάρχει; Οι αλλαγές των ορίων τις επηρεάζουν άμεσα, επηρεάζουν την οικογένεια, επηρεάζουν την ελληνική κοινωνία.

Στο νέο ασφαλιστικό δεν προβλέπεται πια, αγαπητοί συνάδελφοι, το επίδομα γάμου για τους νέους συνταξιούχους. Και βεβαίως, αυξάνοντας τη φορολογία και τις ασφαλιστικές εισφορές, το διαθέσιμο εισόδημα των εργαζομένων λιγοστεύει ακόμα περισσότερο.

Καταληκτικά θα πρέπει, λοιπόν, να καθίσουμε, να δούμε και μέσα από την αρμόδια Επιτροπή τα ζητήματα αυτά, να οργανώσουμε μία συζήτηση και να κάνουμε τις προτάσεις μας διακομματικά. Και να έρθει ένα σχέδιο νόμου επί τούτου -το οποίο να ασχολείται με αυτά τα ζητήματα- με δύο πυλώνες αφενός μεν εάν η υπάρχουσα νομοθεσία εφαρμόζεται επαρκώς και προστατεύει αυτά που η ελληνική πολιτεία θέλει να προστατεύσει, αφετέρου εκεί όπου υπάρχουν κενά να τα θεραπεύσουμε για να βελτιώσουμε τη ζωή των Ελληνίδων και των Ελλήνων σε καιρούς δύσκολους.

Σας ευχαριστώ.

Επισκεφθείτε μας...

 

 

 

Εγγραφή στο Newsletter

 
 

Επισκεφθείτε...