Τελευταία Νέα

Αθλιότερος ο νικητής στις πονηρές άμιλλες

Ποιός θα φανταζόταν, το 1956, όταν ο Πρόεδρος της Βουλής, Ντίνος Ροδόπουλος, είπε στον γνωστό «ρήτορα» των Αθηνών Αρμάνδο Δελαπατρίδη: «Ο βασιλεύς απουσιάζει και ο αρχιεπίσκοπος είναι άρρωστος! Τι λες; Να το αναβάλλουμε;», όταν εκείνος έπεσε θύμα φάρσας και νόμισε πως τον κάλεσαν να ορκιστεί ως Πρόεδρος της Βουλής, ή όταν ο διευθυντής της εφημερίδας «Εμπρός» τον προσέλαβε ως δημοσιογράφο, έναντι ενός συμβολικού ποσού, έχοντας διαβάσει το χειρόγραφό του με τίτλο «Η Κοινωνία γελά», πως το 2017 θα ήταν επίκαιρος; Ο Δελαπατρίδης σήμερα μοιάζει ρομαντικός σε αντιδιαστολή με τους σημερινούς λαϊκιστές και δημαγωγούς, οι οποίοι αμαυρώνουν την σημερινή πολιτική σκηνή και διχάζουν τον λαό. Σήμερα, οι Ελληνικός ζουν καθημερινά καταστάσεις απείρου θλίψης, αφού οι δημαγωγοί έχουν πάρει πολύ σοβαρά την αποστολή τους να χύνουν χολή και να πυροδοτούν ένστικτα.

         Συγκρίνοντας σημερινές συνεδριάσεις της Βουλής με συνεδριάσεις που πραγματοποιούνταν σε εποχές όπου η Δημοκρατία, μάλιστα, είχε  πολλά σκαμπανεβάσματα και μεγάλες εντάσεις, όπως ήταν και η εποχή του Δελαπατρίδη, διαπιστώνει κανείς μεγάλες διαφορές στην ποιότητα της Δημοκρατίας και στον πολιτικό πολιτισμό, με νικήτρια την εποχή του Δελαπατρίδη.

       Ξεκινώντας από την εικόνα, διαπιστώνει κανείς πως παλαιότερα, η ενδυμασία των Βουλευτών ήταν προέκταση του status του αξιώματός τους και αντικατόπτριζε τον θεσμικό τους ρόλο. Στον δυτικό κόσμο, στον οποίο ανήκουμε, η ευπρεπής ενδυμασία συμβολίζει τον σεβασμό προς τον χώρο ή προς την περίσταση. Ακόμη και ο Δελαπτρίδης, ένας «γιαλαντζί πολιτικός» θέλοντας να δείξει στους ακροατές σοβαρός, ντυνόταν με επίσημα ρούχα της εποχής, ψηλό καπέλο και μόνοκλ αντί γυαλιών. Σήμερα, μία ματιά στο Ελληνικό Κοινοβούλιο, δείχνει πως αυτός ο κανόνας έχει πάει περίπατο.

         Το κρίσιμο όμως είναι ο παρεκβατικός, γεμάτος δημαγωγία και λαϊκισμό λόγος. Δυστυχώς, όσοι παρακολουθούν τις συνεδριάσεις της Βουλής, γίνονται πλέον καθημερινά μάρτυρες καβγάδων, οι οποίοι ξεφεύγουν από τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης, για την ακρίβεια δεν υπάρχει καθόλου πολιτικό περιεχόμενο. Αντί της ανταλλαγής πολιτικών επιχειρημάτων, πραγματοποιούνται προσωπικές αντεγκλήσεις, οι οποίες δυστυχώς δολίως ξεφεύγουν από τα όρια και τους κανόνες του Κοινοβουλίου, και οι οποίες δεν περιποιούν τιμή στο Κοινοβούλιο, με ευθύνη αυτών που το προσβάλλουν και με την ανοχή των υπολοίπων.

        Δυστυχώς, ο λαϊκισμός και η δημαγωγία έχει κυριεύσει τον πολιτικό λόγο, εντός και εκτός Βουλής, ενώ το «πουλάω αέρα» έχει γίνει πολιτική και ακόμη χειρότερα, καθορίζει την πολιτική ατζέντα. Η πολιτική συζήτηση δεν ασχολείται, εις βάθος, με τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και με την προσπάθεια επίλυσης και ρύθμισης σοβαρών ζητημάτων. Αντιθέτως, κυριαρχούν επιφανειακές συζητήσεις και κακόηχες κορώνες. Ένα μεγάλο μέρος της αντιπαράθεσης αναλίσκεται στην αδάπανη επίρριψη ευθυνών, σε συγκρίσεις και σε λασπολογίες, στις οποίες όποιος πραγματικός πολιτικός βουτήξει, θα κάνει τα γουρούνια ευτυχισμένα…

        Στην εν λόγω εξέλιξη συμβάλλει ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί σήμερα ο ηλεκτρονικός και μη τύπος αλλά και οι διανοούμενοι, των οποίων ο λόγος είναι σπάνιος και χάνεται, σε σχέση με αυτόν των πολιτικών και του τύπου. Ατάκες, ακραίες εκφράσεις και έντονες λογομαχίες γίνονται «είδηση». Σχόλια λίγων μόνο λέξεων στο twitter και στο facebook αναπαράγονται με ταχύτητα φωτός και μπορούν να γίνουν αντικείμενο πολιτικής αντιπαράθεσης, για να ακυρώσουν μέχρι και κρατικές συμφωνίες, να προκαλέσουν χιονοστιβάδα πολιτικών εξελίξεων, δίχως να εδράζονται σε στέρεη βάση.

        Τα σημεία, αυτά, των καιρών μας αποτελούν κομμάτια μίας μεγάλης εικόνας της πολιτικής σκηνής του τόπου μας, η οποία μαστίζεται από την παρακμή και έτσι το χάσμα διαρκώς μεγαλώνει ανάμεσα στους πολιτικούς και στους πολίτες. Ο Ελληνικός λαός έχει ταλαιπωρηθεί πολύ την τελευταία οκταετία και συνεχίζει να ταλαιπωρείται. Την ίδια ώρα, ένα κομμάτι του πολιτικού κόσμου μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται τί συμβαίνει στην κοινωνία, ποιά είναι τα πραγματικά προβλήματά της και ποιές είναι οι αληθινές αγωνίες της και την ταΐζει με δημαγωγία και με λαϊκισμό.

      Βέβαια, τοποθετώντας τους πολίτες στο κέντρο της Δημοκρατίας, διότι είναι ο καταλύτης, αφού εκλέγουν διά της ψήφου τους Βουλευτές, οι οποίοι τους εκπροσωπούμε στην Εθνική Αντιπροσωπεία, τίθενται ερωτήματα… Ποιά θα είναι η αντίδραση των πολιτών σε αυτή την παρακμιακή εικόνα; Επικροτούν αυτή την στάση η οποία απευθύνεται ευθέως στο θυμικό τους και στα χαμηλότερα ένστικτά τους ή την απορρίπτουν και επιλέγουν να πάρουν αποστάσεις από την χυδαιότητα και την παρακμή; Μένει να αποδειχθεί διά των εκλογών.

      Η ουσία, ωστόσο, δεν βρίσκεται στο κατά πόσο η συμπεριφορά μεμονωμένων Πολιτικών προσώπων βρίσκει ανταπόκριση και αρέσει στους πολίτες, διότι ανασκαλεύουν πάθη και μίση, αλλά στο εάν στην αποκλειστική αποστολή μας και στο καθήκον μας, ως Βουλευτές, αναζητούμε τις λύσεις για τα θέματα που απασχολούν τον Ελληνικό λαό με πολιτικές που στον πυρήνα μας έχουν τον άνθρωπο. Για τον λόγο αυτό, θα ήταν καλό, ο πολιτικός κόσμος να βουτήξει στα Δελφικά παραγγέλματα, για να πάρουμε την γραμμή για το πώς οφείλουμε να λειτουργούμε, καθώς όπως έλεγαν οι αρχαίοι ημών πρόγονοι που έχτισαν Δημοκρατία, «εν αμίλλαις πονηραίς, αθλιότερος ο νικήσας».

*Το άρθρο δημοσιεύθηκε στις 3/12/2017 στο circo.gr